Ən yaxın dost - hekayə




Küçə itlərinin adamlardan çox veylləndiyi qaranlıq, dar dalanların biri ilə irəliləməkdəyəm. Rastıma çıxan hər adamdan onu soruşmağı qərara almışam. Hələ ki, itlər, pas atmış, təkərləri və şüşələri olmayan iki maşın, yarıqaranlıq səkilər bu mənzərəni adamsızlaşdırır. Dalğın, peşmanlıq aurasının buxovlarında dolaşmamaqdan ötrü yeyin addımlar atıram. Heç kim heç kimin deyil, heç kim heç nəyi itirə bilməz ki, sonra da axtarsın deyirlər. Mən bununla razılaşmıram. Onu özümün bir parçam, daxili orqanım hesab edirəm.

Budur, qoca dilənçi köhnə sırıqlısına bürünüb bir əlində torba o biri ovcunu açıq tutaraq qarşıdakı döngədə peyda olur. Sevinib ona sarı gedirəm. Çatıb nəzakətlə salam verirəm. Naməlum nəzərlərlə məni başdan-ayağa süzüb nəzir verib-verməyəcəyini soruşur. Qəribədir, o mənim nəsə axtardığımı kəsdirə bilib. Və xəbər almamış heç vaxt onu görmədiyini deyir. Əlimi cibimə salıb iyirmi və beş qəpiklik iki dəyirmi pul çıxarıram. Həvəslə qarpır. Ondan uzaqlaşanda nəsə mızıldanır, sözləri ayırd edə bilmirəm.
Bu küçədən də uzaqlaşıb enli şose yolunun qarşı tərəfindəki parka gəlib çıxmışam. İşıqlıdır. Yerimdə fırlanıb onu görəcəyimə nagüman halda başımı yuxarı qaldırıram. Qara, cəhənnəmi xatırladan bulud topalarının arasından tanrı məni görə bilirsə, yəqin, onun da harada olmasından xəbərdardır. Sağ olmağına işarə verməsini yalvarıram. Bu vaxt danışıq səsləri eşidilir. Çevrilib baxıram. İki uzun plaşlı kişi ucadan, əl-qol ölçməklə söhbət edə-edə mənə sarı gəlir. İkisi də qalstuk taxıb. Başlarında qara beret var. Görəsən, onlardan soruşummu? Dayanıb yaxınlaşmalarını gözləyirəm. Məni eyinlərinə almayıb yanımdan ötürlər. Pıçıltı ilə onları söyürəm.
Parkdan çıxıb yanakı həyət evlərinin sıralandığı məhəlləyə çatıram. Qırmızı, göy kirəmitli, yöndəmsiz taxtapuşlu evlərdən sarı parıltı bərq vurur. Aralarından boylana-boylana keçib rastlaşacağım ilk adamı səbrsizliklə gözləyirəm. Qara, sısqa pişik dik quyruğunu sağa-sola yelləyib alçaq daş hasarın dibi ilə gedir. Yaramaz məxluq ona baxdığımı hiss edib gözdən itir.
Məhəllənin içərilərinə daldıqca ayaqlarım yorulur. Əyilib dizlərimi ovxalayır, iri hava udumları alıram. Kiçik, qırmızı kərpicdən hörülmə kafenin qarşısında bir neçə gənc söhbətləşir, ucadan şaqqanaq çəkirlər. Növbə ilə əl sıxıb, söhbətlərinə müdaxilə etdiyimə görə üzrxahlıq edirəm. Buraların adamı olmadığımı tez anlayırlar. Onu görüb-görməmələrini xəbər alanda bir-birlərinə baxıb əvvəlcə susurlar. Sonra qaydasında olduğuma əmin olmaq üçün müxtəlif suallar verirlər. Onlardan bezib geri qayıdıram. Anlayıram ki, o əbədi yox olub. Bəlkə də, daha maraqlı dost tapmaq üçün gedib, bəlkə də, onu tapıb artıq.

Evə dönən yolda camaat toplaşıb. Yaxınlaşıram. İki oğlan ağzı zəncirbəndli torbanı sürütləyib yolun kənarına qoyurlar. Deyirlər ki, onu vuran maşın sürətini də yavaşıtmadan şütüyərək yox oldu. Bir neçə saniyə ağır nəfəs alıb canını tapşırdı. “Yazıq küçə itlərinə heç bənzəmirdi” deyən yaşlı kişiyə sarı çevrilib dediklərini bir daha təkrarlamasını istəyirəm. Başını bulayıb susmağa üstünlük verir. İnamsız addımlarla torbaya yaxınlaşıram. Onu açdıqca əllərim durmadan əsir, belimdən soyuq tər axır. Axıra qədər açıb sevimli dostum olmasına əmin oluram. Bir anlıq başım hərlənir, ətrafdakı adamlar parçalanaraq qara zülmətə çevrilirlər. Ağzı üstə yerə yıxılıram.
Gözlərimi açanda başımın üstündə çoxlu adamın səs-küyü, ora-bura tələsmələri, məni silkələyib ağzımdan süzülən qanı dəsmalla silmələri hələ yaşadığım anlamına gəlir. Onları itələyib birtəhər ayağa qalxıram. Belim, oynaqlarım bərk ağrıyır. Hövlank nəzərlərlə ətrafı marıtlayıb onun harada olmasına göz gəzdirirəm. O yoxdur. Yoxdur. "Lənətə gəlmiş qaniçənlər, verin mənim itimi, verin mənim dostumu" bağırıb yenidən yerə çırpılıram.







Tarix: 06.02.2016

3185